اول آنکه به دلیل آنکه در روند تخمیر مواد تلخ‌ کننده آن بیشتر می ‌شود، گفته شده هر چه برگ چای درشت ‌تر باشد این مواد که یبوست‌ آور هم هستند در آن کمتر یافت می‌ شود اما هر چه چای خردتر و پودرتر باشد این مواد در آن بیشتر هستند. در ضمن، هر چه چای پودرتر باشد رنگ تولیدی تیره ‌تر و مزه آن تلخ ‌تر خواهد بود و به مذاق هر شخصی خوشایند نخواهدبود. به طور کلی، باید گفت چای درشت از نظر کیفیت بهتر از چای‌ ریز و پودری است.

 

نکته دوم اینکه چای طبیعی در حالت طبیعی رنگ نزدیک به قرمزی دارد. اگر به چای هیچ افزودنی اضافه نشود رنگ، بو و مزه خوبی داشته و بی‌ ضرر است اما اضافه کردن رنگ و عطری کردن آن به شکلی که بوی تند و رنگ قرمز پررنگ پیدا کند، مضر می‌ شود. چای طبیعی در مدت کوتاه رنگ غلیظی پیدا نمی‌ کند. مطمئنا چای طبیعی بدون رنگ و بوی اضافه شده سالم ‌تر و بهتر است.

 

نکته سوم اینکه چای در سه فصل چیده می‌ شود: بهار، تابستان و پاییز. 

در فصل زمستان چای برداشت نمی ‌شود به این علت که هر چه از بهار به فصل تابستان و زمستان نزدیک می ‌شویم، قسمت‌ های چوبی برگ زیادتر می ‌شود. 

بهترین، مرغوب ‌ترین و خوش ‌طعم‌ ترین چای مربوط به چای بهاره است و بعد چای تابستان و پاییز قرار می گیرند.

 

نکته چهارم منطقه ‌ای است که چای در آن رشد می‌ کند. در کل، منطقه جغرافیایی در کیفیت و کمیت مواد معطرکننده و مواد تلخ‌ کننده موثر است. به همین دلیل چای برخی نقاط خوش‌ طعم و چای برخی نقاط بسیار پست است. به‌ عنوان مثال، در ایران آزمایشاتی که روی چای ۵ شهر شمالی انجام شده نشان داده اند، اصولا چای ‌هایی که روی آن ها پرزهایی وجود دارد (البته این پرز با چشم غیرمسلح دیده نمی ‌شود) هر چه پرز بیشتری داشته باشند چون داخل پرزها اسانس تجمع می ‌یابد، عطر چای بیشتر است. جالب است بدانید نتایج این بررسی‌ ها بهترین چای را چای لاهیجان معرفی کرده‌اند.